Henschke: Australische wijnen van wereldklasse | 23 mei 2010
Amper twee weken na de geslaagde lunch bij restaurant De Fuik waren we opnieuw in Aalst te gast, voor een evenement dat geheel in het teken stond van Australia's finest. Stephen en Prue Henschke hadden op uitnodiging van Wijnimport Bart de wereld doorkruist om Nederland in persoon kennis te laten maken met de filosofie achter hun beroemde wijnen uit Barossa Valley. Stond op de donderdagavond nog een proeverij en wijnmakersdiner bij La Rive op het programma, deze zonovergoten vrijdagmiddag werd het geheel dunnetjes overgedaan aan de oevers van de Maas.
Dat betekende een uitgebreide tasting van de vele hoogwaardige wijnen die Henschke produceert, en tevens ruimte om de wijn-spijsmogelijkheden te toetsen in combinatie met de gerechten van Ralph Drost. En met dergelijke weersomstandigheden, uitzicht op de Gelderse wateren en de gastvrijheid van de familie Brundel zijn er op de rand van het weekend vervelender tijdsbestedingen te bedenken.
Een tiental wijnen werd op de eerste verdieping van het restaurant gepresenteerd, in aanloop naar een knallende finale. De wijn waarvoor de meeste aanwezigen toch naar Aalst getogen waren: Hill of Grace. Een mono-cépage Shiraz die al jarenlang topscores ontvangt bij de grote wijnschrijvers, waaronder Robert Parker, en consequent naast Penfold's Grange geplaatst wordt als het allerbeste dat Down Under te bieden heeft. De mogelijkheid om de Hill of Grace 2004, 2002 en 2001 op één dag, en in gezelschap van de makers, verticaal door te proeven bleek dan ook een unieke kans voor de vele aanwezige vakbroeders.
Toch was er meer moois onder de kurk te vinden tijdens deze strak georganiseerde proefsessie. Zoals de Pinot Gris 'Innes Vineyard', niet bepaald de meest aangeplante druif op het eiland, maar wel een sublieme wijn, handgeplukt en als tros geperst, vol steenvruchten, ronde zuren, miniem restzoet en bitters. De Henschke-stijl, die zich bij de witten vooral richt op zuiverheid, elegante zuren en balans was overigens ook duidelijk zichtbaar bij de wooded Chardonnay. Geen log, malolactisch sap vol hout en vanille, maar dankzij slechts 20% nieuw eiken een fris, romig glas, met uitgesproken tonen van peer en banaan, en een mineraliteit die je eerder zou verwachten in het meer westelijke Margaret River.
Ook bij rood viel een duidelijke eigen identiteit te bespeuren. Maceratie wordt namelijk al na 2/3 van de gebruikelijke periode onderbroken, wat zwoele, soepele wijnen oplevert die toch voldoende tannines bezitten om ouderdomspotentieel te garanderen. Het bewijs kwam in de vorm van een magistrale Merlot 'Abbots Prayer', die ondanks het feit dat het een 2001 betrof nog steeds veel fraicheur biedt. Power in de neus, fluweelzacht en geraffineerd in de mond. En ook de Shiraz 'Mount Edelstone' 2006 blonk uit in viscositeit, complexiteit en lengte, en gaf mooie tonen van peper en laurier mee aan het rijpe fruit.
Dit alles werd in perspectief geplaatst toen de Hill of Grace als slotstuk verscheen. De stokken zijn ruim 200 jaar oud, en geven, ook door de lage opbrengst per hectare, een über-geconcentreerde wijn die de hele mond minutenlang pakt. De ultieme Australische terroir-gedreven wijn, vol kruiderij, chocolade, salmiak, specerijen, waarbij de 2002 als een ware 'treasured posession' kan worden beschouwd. Overduidelijk met liefde, aandacht en vakmanschap gemaakt, en dat levert een prachtige maar ook zeer kostbare wijn op (de Hill of Grace '02 en '01 tikken bijna de grens van 300 euro aan). Niet om zomaar in een restaurant te bestellen, wel indrukwekkend om te mogen proeven. Een sterk staaltje wijnmakerskunde, dat als maatstaf dient voor alle producenten in Barossa Valley.
De lunch werd hierna geserveerd op het wonderschone terras, en daar zagen we (logisch gezien de het recente bezoek) enkele bekende gerechten voorbij komen. Niet dat dit het geheel minder smakelijk maakte overigens. Bovendien waren de amuses en het pièce gedurende de afgelopen 10 dagen net iets verder doorontwikkeld, en hierdoor nagenoeg foutloze creaties, die wel moeite bleken te hebben met de kracht en het concentraat van de wijnen van Henschke. Het meest succesvolle gerecht was echter een tot op heden onbekende combinatie, die naar verluid normaal gesproken als vegetarische suggestie op de kaart staat, maar nu was verrijkt met aanvullende ingrediënten. Niet alleen optisch een plaatje, maar een smaaktechnisch en qua mondgevoel volledig uitgebalanceerde symfonie van rookvlees, coquilles, asperges, kwarteleitjes en kruiderij. 'Vaut le detour', alleen jammer dat het seizoen voor dit gerecht weldra eindigt.
En ook aan de middag kwam spijtig genoeg een einde. In zo'n 5 uur tijd waren de gasten getrakteerd op een gastronomisch en oenologisch spektakel, dat ondanks een gestructureerde organisatie veel ruimte liet voor dialoog en ontspanning. Stephen en Prue Henschke bewezen zich als gedreven professionals, die ondanks de grootse reputatie van de wijnen vooral een kleinschalig familiegevoel neerzetten. Waar Penfolds, zonder af te doen aan de kwaliteit, toch meer een marketing-gedreven label is, roept Henschke door haar filosofie bovenal sympathie op. De wijnen mogen dan vanwege het prijsniveau relatief ontoegankelijk zijn, het tegendeel is waar voor de makers van dit zeldzaam mooie product.
Maurice van Bussel
Reacties op dit artikel
Er zijn nog geen reacties op dit artikel.
Laat hier uw reactie achter
Culinaire kalender
5 t/m 11 maart
Restaurant Week | lees verder
Over Knoopjelos
Sinds 2001 recenseert Knoopjelos de Nederlandse restaurantwereld. Objectief, kritisch en genuanceerd, als bron van informatie voor consumenten en als klankbord voor restaurants.
