Masterclass Griekse wijn bij Le Defi | 30 maart 2010
De slechte naam die Griekse wijn vroeger had, van zure witten en roden die het gebit deden verkleuren, is al lang verleden tijd. Huizen als Paris Sigalas, Gerovassiliou en Argyros hebben in ons land de weg geplaveid voor (momenteel nog) minder bekende wijnmakers, waaronder Papayanni en Nostos, waarvan laatstgenoemde vandaag bij het volledig gerenoveerde Le Defi in Sprang-Capelle als eregast aanwezig was voor een uitgebreide horizontale proeverij, met aansluitend een uitgelezen lunch. Onder het selecte gezelschap van genodigden bevonden zich naast importeur Martin van der Heiden (Grieksewijnen.com) ook Alexander Renner (voormalig sommelier van Parkheuvel), Adrian Zarzo Habraken (voormalig sommelier van De Librije, nu Ivy), Marcel en Maaske van Zomeren (chef-kok en gastvrouw van restaurant In den Rustwat) en Job Seuren (sommelier van Solo).
In totaal werden 14 Griekse wijnen geproefd alvorens op de wijn-spijstoets over te gaan. En dat bleek geen straf voor de aanwezige, en laten we wel wezen behoorlijk verwende, afficionadi. Zo zagen we Malagousia van Gerovassiliou (foto rechts) en een Assyrtiko-Malagousia-Chardonnay-blend van Papayanni passeren. Zuivere, elegante, goed gemaakte, gastronomische alleskunners die eenieder met plezier zou ontkurken en bovendien de capaciteit hebben zich naar een variëteit aan gerechten te vormen. Gevolgd door onder andere een geprononceerde mono-cépage Assyrtiko van de vulkanische gronden van Santorini, die door de indringende geur van lava en de fijne zuren bijna een Griekse Meursault genoemd kan worden, een door de gistkeuze nogal onorthodoxe en extreem geparfumeerde Sauvignon Blanc van Alpha Estate, en een sappige, zonovergoten maar toch frisse Rousanne van Nostos zelf.
En waar bij het geschonken rood de nog jonge Nostos Alexandra's (Syrah/Mourvedre/Grenache) als wat tannineus en weinig geintegreerd bestempeld werd, konden de kruidige, fruitgedreven Syrah 2006 (een wild-wijn bij uitstek) en de 'Manousakis' 2005 (opnieuw een Rhône-blend van hetzelfde huis, maar met overduidelijk meer vegetale tonen en een afdronk om van te dromen) enkel op positieve reacties rekenen.
We kunnen nog wel even doorgaan met proefnotities omtrent deze exercitie, waar gul geschonken werd en proeven zonder spugen het devies was, maar dat zou ten koste gaan van de wijn-spijservaringen, die zeker zoveel aandacht verdienen. Zoals het Le Defi signatuurgerecht van kabeljauw, oester, avocado, krokant van zuurdesem en een vinaigrette met oesterblad en Champagne. Zo mooi, zo verfijnd zilt (kun je bij een gerecht van afdronk spreken?) en zo'n geraffineerd mondgevoel, dat een wijn amper noodzakelijk was. En toch waren we verheugd dat er een passende begeleider geschonken werd, want de eerder als breed inzetbaar betitelde Malagousia van Gerovassiliou was een loepzuiver schot in de roos.
En wat te denken van snoekbaars met kalfswang, ananas, popcorn en peterselie-coulis. Het was even spelen met de elementen op het bord, maar in de juiste dosering bleek het niet alleen een innovatieve vondst met een grandioze zuurbalans, maar ook een naadloze match met de reeds genoemde blend van Papayanni. Of duif, prachtig gegaard, met opnieuw een inventief garnituur, ditmaal kers, artisjok en texturen van mosterd. Fruit, pittige en aardse tonen, ideaal combinerend met de Grenache 2007 van Nostos. Naast het extra uurtje zuurstof dat de wijn gegund was, bleek dit gerecht exact wat het glas nodig had. Zij die dus nog twijfelden aan de dialoog tussen witte en zwarte brigade bij Le Defi, en de kwaliteiten van de partijen afzonderlijk: dit is het bewijs van ervaring en vakmanschap.
We sloten af met ganzenlever en spekkoek, waarbij de florale, feilloos met zoet en zuur geimpregneerde Alpha Estate Omega Late Harvest (die door Zarzo Habraken, Spanje-kenner bij uitstek, vergeleken werd met een gewürztraminer uit Penedès), en nooit was het woord 'genoeg' verder weg. Gelukkig was er nog tijd voor een extra glas in de lounge, en de nodige overpeinzingen en retoriek.
Over een ding waren de aanwezigen het duidelijk eens: unieke wijnen van niveau, die een waardig partner vonden in de spannende, uitgekiende cuisine van Le Defi. Waar wit op zichzelf al uitblonk, werd ze in de wijn-spijs naar een hoger plan getild, en waar rood hier en daar an sich nog als jeugdig werd beschouwd, was men lovend over de combinatie met het gerecht. Complimenten dus voor Edwin Loos en Michael Daals, en zeker ook voor de wijnmakers die deze middag de revue passeerden. Griekenland liet zich van zijn beste kant zien, en biedt heden ten dage gastronomische wijnen pur sang. Een ondergewaardeerd maar zeer veelbelovend wijnland, dat vandaag de kans kreeg te schitteren. De proeverij was er bovendien één die past bij de filosofie van het restaurant: eigentijds, hoogstaand, verzorgd en vol enthousiasme gepresenteerd. Efcharistó!
Maurice van Bussel
Reacties op dit artikel
Adrian schreef op 30-03-2010 om 11:00:
Nogmaals veel lof voor het team van Le Defi het was een super middag.
En we gaan zeker nog veel meer horen over griekse wijnen.
Adrian
Markus Stolz schreef op 31-03-2010 om 11:13:
This was indeed a very special occassion - the food and wine pairings were simply stunning. I am delighted by the enthusiasm for Greek wines by such a high caliber crowd of wine professionals. The event was certainly the highlight of our visit to the Netherlands!
Laat hier uw reactie achter
Culinaire kalender
5 t/m 11 maart
Restaurant Week | lees verder
Over Knoopjelos
Sinds 2001 recenseert Knoopjelos de Nederlandse restaurantwereld. Objectief, kritisch en genuanceerd, als bron van informatie voor consumenten en als klankbord voor restaurants.
