De Beejekurf | 7,8
Venray, juli 2009
Recent geopende restaurants beoordelen is een bijzondere ervaring. Vandaag bracht het ons naar Venray, net over de Brabants-Limburgse grens, waar restaurant De Beejekurf (lokaal dialect voor bijenkorf) gevestigd is. Het troosteloze parkeerterrein aan de overzijde van de straat is snel vergeten 
op het terras, waar we op het gemak de kaart inzien. Het verrassingsmenu graag, indien mogelijk aangevuld met de combinatie van zwaardvis en oester.
Na een glas van de uitstekende huiswijn (Torrentes uit Argentinië) vormt de toevoeging aan het menu direct de eerste gang. De zwaardvis als carpaccio, bedekt met een brunoise van paprika, waarbij paling, venkel en creuzes. De pure smaak van de zee, maar wel zodanig dat de overige componenten door de Zeeuwse oesters in de schaduw gezet werden. Verder goed in balans, en op juiste wijze begeleid door een stuivende Grüner Veltliner van Hubel.
Het oordeel in deze: de oesters, hoe goed ook, hadden achterwege kunnen blijven, of zouden beter tot hun recht komen in de vorm van een tartaar. Toch was deze openingszet een signaal dat men in de keuken van De Beejekurf, onder leiding van Mathijs Jacobs, nadenkt over stevige smaakcombinaties.
Bij het vervolg wordt zacht gegaarde forel met schuim van ansjovis positief ontvangen, maar is het garnituur van aardappel en erwten weinig spannend. Het gerecht had meer zuren, en wellicht een klein zoetje, kunnen gebruiken om het geheel boeiender en harmonieuzer te maken. 
Een fruitige Snoqualmie Chardonnay uit Washington State met licht hout blijkt op haar beurt goed gekozen. En ook de wijn-spijs bij sardine met basilicum en fijne zomergroentjes is in orde (namelijk Soave Classico van Santa Sofia), en bovendien het beste gerecht van de avond. Herkenbare, intense smaken, prima productkwaliteit, goed uitgevoerd.
Als pièce reebok, als filet en aan het bot, met tuinboon, aardappel en gefrituurde kers. De klassieke combi van jong wild met een toets van rood fruit slaagt, maar de overige ingrediënten vormen slechts een beperkte toevoeging. Een combinatie waar nog aan gesleuteld mag worden, maar qua cuisson en smaak naar tevredenheid. Het dessert, passend bij het seizoen, is samengesteld uit een soepje van meloen met lollies van lychee en vanille sorbet. Een fris en aangenaam einde van dit diner.
Een compliment aan De Beejekurf is het feit dat uit niets blijkt dat het restaurant slechts twee maanden geleden werd geopend. Eigenaars Paul en Ilse Franssen tonen toewijding in hun taak het de gasten naar de zin te maken, en ook in de keuken is enthousiasme volop aanwezig. Mathijs Jacobs kookt hoog op smaak (niet vreemd gezien zijn achtergrond bij Brienen en Valuas), werkt met kwaliteitsingrediënten en heeft gevoel voor timing, maar de gerechten kunnen nog meer balans gebruiken. Het zit hem in de details, en dat is op zich al een prima prestatie na deze korte periode.
We kijken terug op een aangenaam verblijf, dat tevens wordt veroorzaakt door de prettige ambiance die de zaak kenmerkt. Tonen van caramel en ivoor zijn in het interieur subtiel samengebracht. De regio is culinair gezien niet bijzonder goed bedeeld, en dus is De Beejekurf een welkome aanvulling. De wijnen zijn voordelig geprijsd, zo ook de menu’s, en dus staat maar weinig een bezoek aan dit sympathieke restaurant in de weg. We kunnen het samenvatten als sfeervol, smaakvol en ongedwongen tafelen in het land van Rowwen Heze. We blijven qua beoordeling net onder de grens van een 8 steken, maar zijn evengoed positief gestemd over de filosofie van De Beejekurf en het potentieel dat men nu al toont.
Maurice van Bussel
Culinaire kalender
5 t/m 11 maart
Restaurant Week | lees verder
Over Knoopjelos
Sinds 2001 recenseert Knoopjelos de Nederlandse restaurantwereld. Objectief, kritisch en genuanceerd, als bron van informatie voor consumenten en als klankbord voor restaurants.
