De Luytervelde | 8,5
Eindhoven, september 2009
Het was jaren geleden dat we De Luytervelde voor het laatst bezochten. Een recente stroom van positieve berichten zorgde echter voor nieuwsgierigheid. En op één van de laatste mooie dagen van de zomer, maken we met plezier gebruik van de mogelijkheid tot een culinair onderonsje in de aangename tuin van dit restaurant in Acht-Zuid. Uit de wijnkaart, gedomineerd door Franse huizen en aangevuld met Italië, Spanje en Zuid-Afrika, kiezen we in eerste instantie een Saint Aubin Premier Cru van Hubert Lamy. Helaas blijkt deze niet voorradig, en zodoende verschijnt de sommelière met enkele alternatieven. Na enig wikken en wegen leidt dat tot de Rully 1er Cru van Paul Jacqueson. Geen slechte keuze, want een aangename rondeur en zuurgraad, maar minder terroirgedreven dan de initiële selectie uit de Cote de Beaune.
Eigenaresse en gastvrouw Karin Smits schat correct in dat een verrassingsmenu de voorkeur geniet, en aldus zou geschieden. Het startschot wordt gegeven met twee creaties vol fraicheur: een combo van kreeft en Zeeuws spek met basilicummayonaise, vanilleolie en aceto, en een taartje van Yellowfin tonijn en krab met gemarineerde minikomkommer. Uitstekend.
Dat gaat eveneens op voor keurig gegaarde rode mul op couscous met tomaat, waarbij een subtiele kerriemayonaise, en voor stevig gebakken ganzenlever met compote van sjalot. Naast de lever zien we nog een tartaar van ossehaas met haricot verts en pijnboompitten. Hoog op smaak, goed in balans en bovendien, zoals bij alle gerechten tot nu toe, voorzien van een prettige bite. De mul was hard op weg de favoriet van de dag te worden, tot het moment dat de rogvleugel ten tonele komt. Begeleid door chorizo, beurre blanc en zomergroenten levert het een harmonieus en nagenoeg volmaakt totaalplaatje op.
Het keukenteam, onder leiding van Leon Bogers, blijkt echter nog niet klaar met ons, waardoor we worden we geconfronteerd met de vraag omtrent een vineus vervolg. Dat laten we, gezien de succesvolle eerste suggestie, opnieuw met plezier over aan de zwarte brigade van De Luytervelde. De Chateau Clauzet, 2005 brengt een prettig glas, eleganter dan veel grote broers in deze hoek van de Bordeaux, met name door zachte tannines, gedoseerd houtgebruik en een verfijnde balans tussen rood fruit en lichte kruiderij. Het bewijs dat ook Vlaamse wijnmakers zich staande kunnen houden tussen het brede, hoogwaardige aanbod in Saint-Estephe.
Hierbij gestoofde kalfswang met krachtige eigen jus, gele biet, bleekselderij en knolselderij. Zondermeer smakelijk en deugdelijk uitgevoerd. En om het bacchanaal te completeren wordt runderhaas geserveerd. Stevig aangezet, botermals, en bovendien rijk van smaak, met een smaakvol garnituur van snijbonen en courgette, aardappelflensjes en spinazie.
Tijdens de koffie wordt het grote aantal impressies besproken, en het oordeel dat De Luytervelde weinig steken had laten vallen krijgt bijval. De keuken is niet de meest spannende ooit, maar de geraffineerde Frans-Mediterrane stijl wordt bij alle gerechten naar wens doorgevoerd. Nooit teveel op het bord, aandacht in de bereiding, en uitsluitend ingrediënten van eersteklas kwaliteit. Ondanks de vele zakelijke gasten is de sfeer opvallend los en informeel, de wijnkaart biedt voldoende keus tegen redelijke prijzen, en ook de tarieven voor de menu’s vallen op dit niveau alleszins mee. Door dit alles kijken we terug op een prettige ervaring in onze thuisstad, wat resulteert in een 8,5 als beoordeling.
Maurice van Bussel
Culinaire kalender
5 t/m 11 maart
Restaurant Week | lees verder
Over Knoopjelos
Sinds 2001 recenseert Knoopjelos de Nederlandse restaurantwereld. Objectief, kritisch en genuanceerd, als bron van informatie voor consumenten en als klankbord voor restaurants.
