Eibertje | 8,5
Nunspeet, november 2009
Na noodgedwongen rondgeslenterd te hebben op deze regenachtige middag in Almelo en vervolgens Nunspeet, is het heerlijk binnenkomen in dit knusse en lieflijke restaurant. De ontvangst, waargenomen door Richard van Dijk, enthousiast gastheer en sommelier, is hartelijk en we mogen een tafeltje uitkiezen. We nestelen ons bij het raam en de verwarming, met voor mij zicht op de open keuken. Mooie en prettige verlichting alom. Wit gedekte tafels, zwart leren stoelen en verder overheersen warme grijstinten en hier en daar wat kunst aan de muur voor een kleurtoets. De akoestiek is ook prettig, want niet ver van ons, weliswaar in een aangrenzend gedeelte, zit deze avond een gezelschap aan, maar wij hebben er eigenlijk niets van gemerkt.
We verheugen ons op de komende culinaire verrassingen van chef-kok Thijmen Peters en zijn team en beginnen om in de stemming te komen met een aperitief. Voor partner de inmiddels traditionele Campari jus d’orange en voor mij een lekkere droge Crémant de Limoux. Al ras komen de amuses hierbij; op een leistenen bordje treffen we kaasstengels, gepresenteerd in een glas, op een amuselepel in honing gekonfijte trostomaatjes, in een glaasje in tempura beslag gefrituurde ansjovis met daaronder een mayonaise van tonijn. Daarnaast een tosti met een pesto van basilicum. De stengels zijn aangenaam knapperig, de tomaatjes heerlijk van smaak en smelten op de tong, de ansjovis in zijn beslagje is verrassend zacht van smaak en de tonijnmayonaise daarbij een aangename aanvulling. Het toastje, hoe eenvoudig ook, is heerlijk.
Niet lang daarna volgt nog een amuse, op een rond bordje bevindt zich een glaasje met daarin een wat stevige mousse van groene asperges, er boven een dun laagje Schotse zalm en on top een gepocheerd kwarteleitje met haringkaviaar. Geweldig mooi van smaak en structuur. Broodjes naar keuze volgen, daarbij een grasboter en een zachte olijfolie en een schaaltje Maldon zeezout. Aangezien hier geen menu/kaart formule wordt gehanteerd, maar er gekookt wordt aan de hand van verse seizoensproducten, zoveel mogelijk uit de omgeving en volgens het zogenaamde slow-food principe, besluiten we voor een passend wijnarrangement bij de komende gerechten.
Als entree komt, wederom op een stenen bordje, een carpaccio van witte tonijn, daarop een terrine van tomaat met gember en een gelei van steranijs met vanille, daarnaast een kruidensla met zeewier, een bitterbal van kabeljauw en aardappel met een mayonaise van rode algen, gepocheerde kwarteleitjes en wat oesterblad met een dressing van soja zorgen voor een mooie afronding van het geheel. Een tongstrelende combinatie, maar ook een lust voor het oog. In het glas treffen we ter begeleiding van dit toch wel complexe smaakpalet, een Capel Vale Debut 2009, Sauvignon Blanc/Semillon uit west Australië. Een prettige, fruitige zachte wijn maar ‘crisp’ aan het eind.
Het tussengerecht, een coquille met een crème van bloemkool en amandel, daarbij parels van courgette, zeekraal en een zoetzure saus met geroosterde en vervolgens geschaafde amandelen. De handgedoken, licht gegrilde coquille is mooi stevig van structuur en intens van smaak, de bloemkoolcrème erbij is verrassend smakelijk. Ditmaal in het glas een Grauburgunder (trocken) Pinot Gris uit Duitsland, een uitstekende frisse tegenhanger met veel mineralen.
Dan volgt het pièce: maiseend uit de Veluwe, daarbij een crème van pastinaak, pommes fondant, gehalveerde mini artisjokjes en een jus Madeira. De prachtige malse en uitstekende rosé gebraden eendenplakjes combineren perfect met de jus en de groenten. Hierbij komt een Spaanse wijn, Reserva Esteban Martin 2004, La Persistance. Voor mij is deze wijn, hoewel uitstekend, te geprononceerd en te overheersend (veel tannines) voor dit gerecht en kan mij dan ook niet bekoren. Dat blijkt absoluut geen probleem te zijn, want mijn glas wordt zonder problemen ingeruild tegen een wat zachtere Nero d’Avola uit Sicilië. Tevredenheid alom dus.
Hierna worden we nog aangenaam verrast met een pré-dessert van pannacotta met koffie en palmsuiker, ook weer bijzonder smakelijk. Ditmaal in het glas een Spaanse Cream Sherry van Aranda, Alvaro Domecq, erg lekker en niet te zoet, maar zeker ook benevelend. Deze sherry drinken we vervolgens door bij ons laatste gerecht; peer gegaard in drop met een toets van anijs, crème van cognac, puree van peer, specerijen tuile en de reductie van drop. Oh la la, weer een waar feestje in de mond, meer kan ik gewoon niet zeggen! Ter afsluiting dan nog een espresso met twee heerlijke friandises, nougat panforte en een chocolade truffel. Nog een rondgang door de keuken met de chef en dan is het helaas weer tijd om huiswaarts te keren.
Een waar verwenparadijsje, waarvan ik met moeite afscheid neem en eigenlijk morgen al weer naar zou willen terugkeren. Niet voor niets al direct bekroond (2009) door Gault en Millau en nu wederom 13 punten plus een smiley! Ook de manier waarop de gastheer de toelichting op de gerechten en de wijnen bracht vond ik bijzonder aangenaam. Heel rustig en duidelijk en ook op de vragen kwam direct een gedegen antwoord, chapeau! Ook over de eindafrekening valt niets te klagen (vandaar die smiley), voor deze 4-gangen met wijn arrangement, aperitief, flesje water en espresso, rekenen we in totaal €165,25 af.
Sophie Evertse
Culinaire kalender
5 t/m 11 maart
Restaurant Week | lees verder
Over Knoopjelos
Sinds 2001 recenseert Knoopjelos de Nederlandse restaurantwereld. Objectief, kritisch en genuanceerd, als bron van informatie voor consumenten en als klankbord voor restaurants.
