Mijn Keuken | 9,4
Wouw, september 2008
Restaurant Mijn Keuken is gevestigd in de rustgevende, rustieke dorpskern van Wouw, en heeft zijn intrek genomen in het statige pand dat voorheen dienst deed als gemeentehuis. Wat ons naast deze idyllische locatie vooral nieuwsgierig maakt, en derhalve de aanleiding vormt voor dit bezoek, is de achtergrond van eigenaars Pieter Bosters en Tabitha Oppermans. De opleiding van deze jonge ondernemers vond namelijk plaats in een indrukwekkend rijtje topzaken, waaronder De Karmeliet, Oud Sluis en De Zwethheul. Zoiets schept verwachtingen.
Na een allerhartelijkste ontvangst worden we naar tafel geleid voor een glas Blanc des Blancs van Legras, en amuses met het formaat van een klein voorgerecht. Zoals een taartje van Provencaalse groenten met een ‘tosti' van zuurdesem waarin paprika en tonijn. Kraakheldere, stevige smaken en een plaatje voor het oog.
En om te demonstreren dat men ook met vlees-vis uit de voeten kan: coquilles, om en om ingelegd met truffel, waarbij Cevennes ui en varkenshiel. Aards, zilt, zoet, een ideaal samenspel. Met Riesling van Main Divide in de glazen verschijnt vervolgens de eerste gang. Ganzenlever, appel, vijgen en sherry vinaigrette, naast Oosterschelde paling op brioche met een bisque van mosselen en gesmolten prei. Dan besef je pas echt hoe dicht je bij de Zeeuwse wateren zit. Alleen al een reden om terug te keren.
Vervolgens langoustine (perfecte cuisson), begeleid door een evenwichtig garnituur van witlof, venkel en wortel, en tevens saus van wortel, waarbij een krachtige bouillon van langoustine met lente-ui. In het glas Pessac-Leognan van Chateau Coucheron. Prima in de wijn-spijs. De aanwezigheid van de wortel zorgt echter wel voor te prominent zoet bij de delicate schaaldieren. De focus op de wateren blijft gehandhaafd via zeebaars op riso venere, waarin kokkels en paksoi. Stevig op de huid gebakken, zorgvuldig gegaard, en een sensationele Chardonnay van Broy uit Noord-Italië als begeleider. Verwennerij.
Het begint zo langzamerhand niet alleen een hoogwaardig maar ook een overdadig diner te worden, en we vragen ons af hoeveel nog zal volgen. De volgende gerechten blijken namelijk nog niet eens het eigenlijke pièce: reerug met gegrilde foie en cantharellen, en scholfilet met artisjok, olijfjes en tuinkruiden. Botermals, onderling evenwicht, stevige smaken, top. Maar ook wij geven ons soms over. Het alternatief, en de voorkeur van de keuken, is in dit 
geval om het hoofdgerecht te laten passeren en rechtstreeks over te gaan tot een proeverij van desserts. Aldus geschiedde.
Bigaro van Elio Perrone wordt geschonken. Fris, geconcentreerd en uitbundig rood fruit, en vlot verschijnt een zomerse bereiding van citroencreme. frambozen en mousse van witte chocolade. Maar goed dat we naar de chef geluisterd hebben. Daarna schuim van marsepein met tartaar van perzik, mierzoet maar oh zo lekker, en tenslotte gakaramelliseerde banaan met amandelpijpjes en sorbet van tonkabonen.
We zijn verkocht. Door de hartelijkheid, de informele ambiance, de uitmuntende controle en timing die de keuken ten toon spreidt, de prachtige (biologisch) lokale ingrediënten, en het scala aan wijnen dat overduideljk door een liefhebber is samengesteld. Pieter en Tabitha hebben deze avond in westelijk Brabant omgetoverd tot een gastronomisch festijn met een niveau van gastvrijheid zoals het in elk restaurant zou mogen zijn. We belonen dit meer dan uitgebreide diner met een 9,4, hetzelfde cijfer dat de JRE broeders bij Basiliek recentelijk ontvingen. En het feit dat men in Harderwijk een ster heeft, lijkt ons een mooie voorbode van waar Mijn Keuken op weg naartoe is.
Maurice van Bussel
Culinaire kalender
5 t/m 11 maart
Restaurant Week | lees verder
Over Knoopjelos
Sinds 2001 recenseert Knoopjelos de Nederlandse restaurantwereld. Objectief, kritisch en genuanceerd, als bron van informatie voor consumenten en als klankbord voor restaurants.
