Parkheuvel | 9,5
Rotterdam, april 2009
Sinds eind vorig jaar bevindt chef-kok Erik van Loo zich met zijn restaurant Parkheuvel op het niveau van twee Michelinsterren, waar hij eerder ook al in slaagde bij De Zwethheul. Hoog tijd voor een bezoek, dat reeds te lang op zich had laten wachten. Iets na twaalven arriveren we op de Rotterdamse Heuvellaan, waar een glas Müller-Thurgau van Fürst wordt geschonken. Hierbij een verzoek van onze zijde: zou het mogelijk zijn een menu samen te stellen uit de signatuurgerechten van de chef? ‘Uiteraard’, wordt geantwoord. Aan tafel verschijnt sardine op krokant van zuurdesem met zalf van olijf en auberginekaviaar. Perfect passende smaken en uitgekiende structuren. Het zou de trend tijdens de gehele lunch worden.
De amuses krijgen een luxueus vervolg met drie Zeeuwse platte oesters op lamellen van zoetzure schorseneren, waarbij rösti, creme fraiche en Perle kaviaar. Een ideaal en krachtig samenspel van zilt, zuur en zoet, en opvallend goed in de wijn-spijs door de Champagne Ultra Brut van Laurent Perrier. Ook het volgende gerecht blinkt uit door smaakintensiteit en balans, niet in de minste plaats door de tarbot te injecteren met steranijs, maar tevens vanwege een knappe harmonie tussen de vis, rode biet en een eigentijdse variant op witlof met ham en kaas, vanmiddag bij Parkheuvel heruitgevonden. We drinken Chateau des Tours, die Peter Bruins enkele maanden geleden ook al op tafel toverde. Voortreffelijke Grenache Blanc, deze Reserve 2004, die weinig onder doet voor witte Chateauneuf-du-Pape.
Gang drie is het directe bewijs waarom dit gerecht al sinds 1992 op de kaart staat bij Erik van Loo. Ravioli, gevuld met poulet de Bresse, vergezeld door gebakken langoustine en een schuimende saus van langoustine. Naadloos in balans, elegante aardse tonen, en alle elementen perfect gegaard. We denken aan Bourgogne als vineuze begeleider, en diezelfde mening is sommelier Alexander Renner, toegedaan. De Pernand-Vergelesses Premier Cru van Jean Guiton leidt tot een combinatie die enkel superlatieven behoeft.
Bij het hoofdgerecht laat de chef zijn Limburgse roots spreken, en passender dan Geuldamlam met eigen jus en flinke asperges is amper mogelijk. Zoals bij de tarbot mag de cuisson een fractie korter, maar smaaktechnisch is de klassieke combi van hoog niveau. Palazzo della Torre van Allegrini (70% Corvina, 25% Rondinella en 5% Sangiovese) lijkt een opvallende wijnkeuze, maar overschaduwt, ondanks de kracht van de gedroogde druifjes, het gerecht nergens. De lunch wordt afgesloten met diverse bereidingen van aardbeien, waarbij de variant op aardbeien Romanov uitblinkt door intense, pure smaken, aangenaam begeleid door mousserende rosé uit de Savoie, Bugey-Cerdon.
Parkheuvel heeft na het vertrek van Cees Helder een fikse restyling ondergaan en het interieur laat zich nu met geen enkele andere zaak vergelijken. Luxe stoffen met kleurrijke patronen geven een retro-sfeer, aangevuld met Oriëntaalse elementen. Het restaurant straalt verder rust en elegantie uit, en dat past bij de chef en zijn kookstijl. Klassiek met een twist, combinaties met opvallend veel aandacht voor structuur en mondgevoel, en zonder uitzondering hoog op smaak.
De zwarte brigade opereert in alle rust en is nimmer hinderlijk aanwezig. Enkel de strikt noodzakelijke handelingen aan tafel, maar ook ruim tijd en aandacht voor de gast, en uitgebreide uitleg bij de prachtige wijnen. Parkheuvel onderscheidt zich, want het gebeurt niet zo heel vaak dat we Champagne, of toppers uit de Rhône en Bourgogne, in een arrangement aantreffen. We kunnen het woord ‘totaalervaring’ uit de kast halen, want dat was zeker van toepassing op deze uitstekende lunch. Twee zeer verdiende Michelinsterren, en een 9,5 van onze zijde als aanvulling. Grote klasse.
Maurice van Bussel
Culinaire kalender
5 t/m 11 maart
Restaurant Week | lees verder
Over Knoopjelos
Sinds 2001 recenseert Knoopjelos de Nederlandse restaurantwereld. Objectief, kritisch en genuanceerd, als bron van informatie voor consumenten en als klankbord voor restaurants.
